Toronto Maple Leafs - Nieoficjalna Polska Strona

Ostatnio zostałem zapytany podczas jednej z dyskusji jakie wywi±zały się na naszym serwisie o to, jaka jest moja recepta na sukces Maple Leafs. Hasło rzucane przez wielu komentatorów i kibiców "sprowadzić skrzydłowego dla Matsa" nie może bowiem rozwi±zać wszystkich problemów drużyny i sprawić, że jej gra diametralnie się zmieni. Dlaczego więc takimi hasłami rzucać siej±c optymizm, kiedy dobrze wiemy, że jest to tylko robienie dobrej miny do złej, no wła¶nie, gry?...

Nie ma dla kibica sportowego większej frajdy jak możliwo¶ć wcielenia się w rolę osoby zarz±dzaj±cej jego ulubionym klubem. W każdym sporcie zespołowym decyzje w pewnej skali podejmuje prezes, prezydent, czy też generalny menadżer, jak to jest w przypadku NHL. Jednakże najwięcej do powiedzenia maj± ci, którzy nie s± "na pierwszej linii", a najczę¶ciej siedz± za biurkami licz±c wpływy, jakie przynosi im klub. Mowa o wła¶cicielach.

Wła¶cicielem Toronto Maple Leafs jest korporacja Maple Leaf Sports & Entertainment Ltd., zwana w skrócie MLSE. Więcej o tej organizacji i udziałach w niej poszczególnych podmiotów można przeczytać na naszym serwisie w dziale "Klub", kategoria "Wła¶ciciel".

Po co to piszę? Chcę po prostu na pocz±tku tego tekstu u¶wiadomić każdemu kibicowi, że podobnie jak władza, roznosi się odpowiedzialno¶ć. Je¶li więcej władzy ma wła¶ciciel niż kto¶ wyznaczony do kierowania klubem, to win± trzeba obarczyć przede wszystkim i w większej mierze tego pierwszego.

Maple Leafs s± w tak wyj±tkowej sytuacji po¶ród klubów NHL [może jeszcze poza Montreal Canadiens], że aby być bardzo dochodowi nie potrzebuj± sukcesów sportowych. Bez względu na to jak będzie grała drużyna, jej nazwa to cały czas magiczne "Maple Leafs", które przyci±ga publiczno¶ć gdziekolwiek zespół pojedzie, a przede wszystkim przyci±ga widzów w rodzimym Toronto. Rzadko w Air Canada Centre widać puste miejsca. Wystarczy więc sprowadzać do klubu graczy "z nazwiskami", tak, by windować w górę zainteresowanie zespołem oraz sprzedaż jersey’ów i gadżetów z wizerunkami gwiazd. Wynik rywalizacji sportowej jest na drugim miejscu, o ile nie dalej i nie ma racjonalnych przesłanek z finansowego punktu widzenia, by podejmować jakiekolwiek działania maj±ce na celu zmienienie tego stanu rzeczy.

My¶lę, że do¶ć już nastraszyłem fanów Klonowych Li¶ci tym długim, pesymistycznym wstępem, toteż przechodzę teraz do wła¶ciwego tematu, tego bardziej przyjemnego. Mój umysł wędruje do bajdocji, krainy marzeń pogr±żaj±c się w rozmy¶laniach nad tym, co bym zrobił, gdybym rz±dził w Maple Leafs...

O sile cało¶ci stanowi± jej składowe i sposób, w jaki s± ze sob± poł±czone. Tak samo w sporcie o sile drużyny stanowi± jej zawodnicy oraz to, jak się zorganizuje ich grę. Jak pokaż± przytoczone przeze mnie przykłady, nie trzeba mieć wielu ¶wietnych zawodników, żeby zbudować silny zespół, można też dysponuj±c dobrymi zawodnikami nie osi±gn±ć nic.

Sposób "ułożenia klocków" zależy od koncepcji, umiejętno¶ci, wiedzy i do¶wiadczenia sztabu szkoleniowego, o której ciężko pisać będ±c zewnętrznymi obserwatorami, jakimi jeste¶my my, kibice. Osobi¶cie zawsze wychodzę z założenia, że trener, który jest z drużyn± wie lepiej, co z ni± robić niż jakikolwiek dziennikarz i fan.

Toteż Paula Maurice’a zostawiam w spokoju. Dodam jeszcze tylko, że w mojej opinii jest to bardzo zrównoważony, rozs±dny człowiek, znaj±cy się na swoim fachu, kompetentny, podejmuj±cy decyzje logicznie i kieruj±cy się dobrem zespołu, niczym innym. Jednym słowem: wła¶ciwy człowiek na wła¶ciwym miejscu.

Skupię się więc na kwestii leż±cej w gestii wła¶ciciela klubu/generalnego menedżera* [* - niepotrzebne skre¶lić w zależno¶ci od poziomu niezależno¶ci tego drugiego od tego pierwszego]. Budowa drużyny to co¶, co poza wynikami sportowymi interesuje każdego kibica. Kogo ¶ci±gn±ć do klubu, kogo się pozbyć, kto powinien grać więcej, na jakiej pozycji i z kim itp itd. Fani mog± na te tematy rozmawiać w nieskończono¶ć.

Ja wyróżniam dwie koncepcje budowy zespołu, a czynnikiem je rozróżniaj±cym jest czas:
- koncepcja "na teraz"
- koncepcja "na przyszło¶ć"

Nie można obu realizować naraz, co nie oznacza, że przy wdrażaniu tej drugiej jako "efekt uboczny" nie może wyst±pić jaki¶, mniejszy czy większy sukces. Jednak przy my¶leniu krótkoterminowym, o osi±gnięciu wyniku w następnym sezonie, małe s± szanse, by budować co¶ trwałego na kolejne lata.

Do tego wszystkiego należy pamiętać, że w rywalizacji sportowej nie ma nic na pewno, nie można z nieomylno¶ci± przewidywać, co przyniesie przyszło¶ć. ¦wietni zawodnicy mog± nagle popa¶ć w marazm lub doznać kontuzji, a ci, na których nie liczyli¶my mog± zaskoczyć nas swoj± gr± in plus. Na zdarzenia losowe jak urazy, czy nagłe "eksplozje" talentu nie mamy wpływu, toteż je również pominiemy w naszych rozważaniach.

Przykład najlepiej brać z lepszych, proponuję więc, by¶my przyjrzeli się finalistom Pucharu Stanleya z ostatnich kilku lat. Dla przypomnienia:

2001-02: Detroit Red Wings 4:1 Carolina Hurricanes
2002-03: New Jersey Devils 4:3 Anaheim Mighty Ducks
2003-04: Tampa Bay Lightning 4:3 Calgary Flames
2005-06: Carolina Hurricanes 4:3 Edmonton Oilers
2006-07: Anaheim Ducks vs. Ottawa Senators

Analizę zaczniemy od tegorocznych finalistów. NHL zawitało do Anaheim w 1993 roku, kiedy powstali tamtejsi Mighty Ducks. Pocz±tkowe lata, jak w przypadku każdego nowego klubu nie przynosiły sukcesów, obfitowały za to w wysokie wybory w drafcie. Do 2002 roku jedynie dwukrotnie pick Mocarnych Kaczorów w pierwszej rundzie draftu wypadał poza pierwsz± dziesi±tkę ogółem, innymi słowy do Anaheim trafiali najbardziej utalentowani młodzi zawodnicy. Podobnie było w przypadku Senators, którzy w latach 1992-96 wybierali zawodników, kolejno z numerami: 2 [Alexei Yashin], 1 [Alexandre Daigle], 3 [Radek Bonk], 1 [Bryan Berard], 1 [Chris Phillips] [link]. Od kilku sezonów Ottawa stanowi poważn± siłę w Lidze. Tampa Bay Lightning od 1992 do 2001 roku zaledwie jeden raz wybierali w drafcie zawodnika spoza pierwszej dziesi±tki ogółem. Z pierwszymi numerami trafiali na Florydę Roman Hamrlik [‘92] i Vincent Lecavalier [’99]. Dalej, Hurricanes w draftach od 2003 do 2005 roku przypadły wyboru numer 2, 4 oraz 3.

Detroit Red Wings oraz New Jersey Devils s± przykładami klubów ¶wietnie zarz±dzanych. Od wielu już sezonów obie drużyny pozostaj± w czołówce NHL.

W finałach nie występowali jednak sami potentaci. Przykłady Calgary Flames, czy też Edmonton Oilers z ostatnich dwóch sezonów daj± nadzieję zespołom, które w sezonie regularnym nie brylowały, a awans do playoffów wywalczyły rzutem na ta¶mę. Nie trzeba mieć niesamowitych umiejętno¶ci, o ile ich braki będzie się nadrabiać ambicj±, walk± i determinacj±. Oba kluby w sezonach przed i po ich doj¶ciu do finałów Pucharu Stanley’a, nie zdołały zakwalifikować się do pozesonowych rozgrywek...

Patrz±c na tegoroczny zestaw finalistów zmagań o mistrzostwo swoich konferencji można postawić pytanie czy czasy "czarnych koni" aby nie minęły. Wszystkie cztery kluby, czyli Ducks, Senators, Sabres i Red Wings od lat utrzymuj± się na topie w NHL.

Reasumuj±c, można budować drużyny jak robi± to od lat w Detroit i New Jersey, z rozmysłem dobieraj±c graczy i nie szalej±c podpisuj±c nowe kontrakty. Można pój¶ć ¶ladem, który pewnikiem zapewni darmowy dopływ młodych, zdolnych graczy, takich jak Crosby czy Ovechkin. Wymagałoby to jednak zrezygnowania z celów doraĽnych i obijanie się o doły tabel, by w drafcie wybierać z wysokimi numerami. Ta taktyka już opłaca się Pittsburgh Penguins, którzy postawili na młodzież, dodali paru do¶wiadczonych hokeistów i awansowali w minionym sezonie do playoffów, co zapewne się jeszcze w najbliższych latach powtórzy.

Ta jednak koncepcja kłóci się z rozumowaniem ludzi w MLSE, a pewnie i czę¶ci fanów Leafs, którzy przecież powinni co roku walczyć o najwyższe cele, nieważne jakie jest prawdopodobieństwo odniesienia sukcesu.

Zreszt±, choć osobi¶cie opowiadałbym się za budowaniem drużyny na utalentowanych zawodnikach w młodym wieku z perspektyw± odniesienia sukcesów w przyszło¶ci, to odkładam teraz ten pomysł, przynajmniej na dwa lata. Dlaczego?

Mats Sundin pozostaje w Toronto na kolejne dwa sezony. Szwed zrobił dla klubu tak wiele, że teraz trzeba z kolei zrobić wszystko, by miał szansę podnie¶ć w górę Puchar Stanleya, którego nigdy nie zdobył, a na co swoj± fantastyczn± karier± z pewno¶ci± zasłużył. Wracaj±c do my¶li z pocz±tku tego tekstu, dosłownie czy w przeno¶ni, trzeba jednak szukać tego skrzydłowego, bo choć nie zagwarantuje to sukcesów za kilka lat, to urealni je w przyszłym i następnym sezonie.

"Dla Matsa" - to hasło powinno wisieć w szatni Maple Leafs już od teraz.

Dodane przez Krzysztof Jarecki dnia 01 czerwiec 2007, 05:37 · 0 Komentarzy · 1859 Czytań

Komentarze

Brak komentarzy.

Dodaj komentarz

Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.

RSS

Terminarz

Wrzesień 2010

Pon	Wt	¦r	Czw	Pi	So	Nie
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30

Ostatni Mecz

------------------
Sezon Regularny
Mecz 82
Toronto at Montreal
Bell Centre
07-04-2010
------------------
			:
------------------
	1T	2T	3T	OT	SO	T
TOR	1	1	1	1	-	4
MON	2	1	0	0	-	3

CBS GameCenter
Skrót meczu
Posłuchaj na żywo